Zeki Demirkubuz Sözleri

Zeki Demirkubuz Kimdir? Hayatı ve Kısa Biyografisi

Zeki Demirkubuz, Türk film yönetmeni, senarist ve yapımcı.Zeki Demirkubuz, 1990’lar sonrası “Yeni Türk Sineması” olarak adlandırılan dönemin en önemli ve en etkili yönetmenlerinden biri olanTürkbir film yönetmeni, senarist ve yapımcıdır. Filmlerinde, insan ruhunun en karanlık dehlizlerini, bireyin toplum içindeki yabancılaşmasını, suç, ahlak, kader ve masumiyet gibi temaları, son derece karamsar, minimalist ve gerçekçi bir üslupla işlemesiyle tanınır. En çok, birbirinin geçmişini ve geleceğini tamamlayanMasumiyet(1997) veKader(2006) adlı kült filmleriyle tanınır. Sineması, büyük ölçüde Rus yazarFyodor Dostoyevski’nin eserlerindeki varoluşsal sorgulamalardan ve karakterlerin ahlaki çıkmazlarından derin izler taşır. Filmlerinin senaryosunu, yönetmenliğini ve genellikle yapımcılığını kendisi üstlenenZeki Demirkubuz, ticari kaygılardan uzak, tavizsiz ve son derece kişisel bir sinema dili geliştirmiş bir “auteur yönetmen”dir.C Blok,Üçüncü Sayfa,İtiraf,YazgıveBulantıgibi filmleriyle, hem yurtiçinde hem de yurtdışında birçok önemli festivalde ödüller kazanmıştır.Zeki Demirkubuz’un Erken Yaşamı ve EğitimiZeki Demirkubuz, 1 Ekim 1964’te Isparta’da, esnaf bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. Zorlu bir çocukluk ve ilk gençlik dönemi geçirdi. Ailesiyle birlikte İstanbul’a taşındıktan sonra, çeşitli işlerde çalışarak hayatını kazanmak zorunda kaldı.Eğitimi ve Gençlik YıllarıLiseyi dışarıdan bitirdi. Gençlik yıllarında, sol siyasi hareketler içinde yer aldı. 1980 askeri darbesinin ardından, siyasi faaliyetleri nedeniyle 17 yaşındayken tutuklandı ve üç yıl hapis yattı. Bu dönemde yaşadığı işkenceler ve hapishane deneyimi, onun hayata ve insan doğasına bakışını derinden etkiledi ve daha sonraki filmlerindeki karamsar atmosferin ve temel temaların (kader, suç, vicdan azabı) oluşmasında önemli bir rol oynadı. Hapishanede geçirdiği süre boyunca, özellikleDostoyevski’nin romanlarını okuyarak edebiyatla yoğun bir ilişki kurdu.Suç ve Ceza, onun hayatını değiştiren kitap oldu.

En büyük orospular çileden, uykusuz gecelerden nasibini almamış kelimelerdir.
Kötü de olsa ‘bir şey olması’, hiç bir şey olmamasından daha iyidir.
Hiçbir şey kötüleşmiyor, sadece iyileşemiyor.
Zarafeti zayıflık sanıp sınırları zorlayan budalaların tokadı yedikten sonra içine düştükleri hal budalalıklarından daha iç burkucudur.
Acı çekmek bir şey değil ama neyin acısını çektiğini bilmemek kahrediyor adamı.
Rezilliğin daha çok rezil olma, alçaklığın daha çok alçalma hakkı kazandırması ne acayip.
Tamam küfür benim ağzıma yakışmıyor, ama sizin üstünüzde çok şık duruyor.
Her şeyin kendine göre bir değeri vardır ama en aşağılık ve yüce haline insan elinde ulaşır.
İnsanın tarihi doğduğu gün değil çektiği en büyük acı, yaşadığı en büyük utanç, işlediği en büyük günah, yaptığı en onurlu şeyle başlar.
İyi ki zaman var. Ve zaman iyi ki insan değil, bu sebepten adil. Ve bu sebepten önünde herkes aynı hizada, eşit ve herkes sürekli zararda.
İtiraf, kendini cezalandırma ve bedel ödeme arzusu taşırsa ahlakidir. Yoksa kendini suçlu hisseden kişinin nefis tazelemesi olarak kalır.
Her şey geçer, ya onur ya utanç kalır geriye.
Bir an için gördüğün ve bir daha hiç görmeyeceğin bir yüz neden dünyayı daha hüzünlü bir yer yapar.
Yaşamı anlamlı kılan hakiki bir merak, gerçek bir tedirginlik, sahici bir zayıflıktır. Mutluluk ölüm, güç ahlaksızlık, huzur ise şerefsizliktir.
Vasiyetimdir, beni hayvan mezarlığına gömün.