Yekta Kopan Sözleri

Yekta Kopan Kimdir? Hayatı ve Kısa Biyografisi

Yekta Kopan (d. 1968, Ankara), Türk yazar, seslendirme sanatçısı ve televizyon sunucusudur.Sesi Jim Carrey, Michael J. Fox, çizgi film karakteri Sylvester ve Buz Devri (film) animasyon karakteri Sid ile özdeşleşmiş bir seslendirmecidir.Aşk Mutfağından Yalnızlık Tarifleri adlı öykü kitabı 2002 Sait Faik Hikaye Armağanı’na, Bir de Baktım Yoksun adlı öykü kitabi ise 2010’da hem Haldun Taner Öykü Ödülü’ne, hem de Yunus Nadi Öykü Ödülü’ne değer görülmüş bir öykücüdür.NTV televizyon kanalında her gün yayınlanan ‘Gece Gündüz’ adlı kültür-sanat programının sunuculuğunu yapmaktadır.1968 yılında Ankara’da dünyaya geldi. sozkimin.com Babası tiyatrocu Lütfü Kopan, annesi Engin Kopan’dır. Babası aracılığıyla henüz çocukken, TRT Ankara Radyosu’nda seslendirme yapmaya başladı. Seslendirme sanatçısı olan ablası Yeşim Kopan gibi Radyo Çocuk Saati Programı’nda seslendirme eğitimi aldı ve bu alanda çalışmalarını aralıksız sürdürdü.Öğrenim hayatı Ankara’da geçti. Hacettepe Üniversitesi İşletme Bölümü’nden mezun oldu. Yazın hayatına şiir yazarak başladı. İlk şiiri ‘Yarın’ adlı edebiyat dergisinde yayınlandı.Yaşamına İstanbul’da devam eden Yekta Kopan’ın, öyküleri Hayalet Gemi dergisinde yayınlandı. 1998’de elektronik ortamda yayın yapan AltZine dergisinin ve ardından Türkiye’nin ilk çevrimiçi yayınevi olan Altkitap’ın kurulmasına öncülük etti. Altyazı sinema dergisinde film eleştirileri yazdı. Eşik Cini dergisinde öykü üstüne metinler yazdı ve derginin yayın kurulunda görev aldı.İlk kitabı Fildişi Karası 2000 yılında yayımlandı. Bunu Fildişi Karası, Aşk Mutfağından Yalnızlık Tarifleri , Yedi Derste Vicdan Muhasebesi, Kara Kedinin Gölgesi ve Karbon Kopya adlı öykü kitapları ile İçimde Kim Var adlı romanı takip etti. ‘Aşk Mutfağından Yalnızlık Tarifleri’ 2002 yılında Sait Faik Hikâye Armağanına değer görüldü.2006’da Uluslararası İstanbul Tiyatro Festivali bünyesinde Tiyatro DOT tarafından sahnelenen ve bir İki Kişilik Bir Oyun adlı tiyatro projesinin metnini yazdı. Proje Almanya, İtalya ve Hollanda’da sahnelendi.

Karşıdaki incir ağacına baktım. Ağaçları, kuşları, adlarıyla bilmeyen bütün insanlara okkalı bir küfür savurdum içimden. Ağaç değil onun adı; zeytin, çınar, elma, kavak? Kuş değil onun adı; güvercin, serçe, karga, saka. İnsan değil bizim adımız; yalancı, katil, ikiyüzlü, rezil.
Mavi ve kavuniçi ağırlıklı noktalar. Binlerce, milyonlarca nokta. Noktalardan oluşan bir kadın. Hayatının noktalarını bir araya getirip, kendine bir vücut yaratmayı başarmış.
İnsan kendi hayatını bile ancak iyi bir hikayede okuyunca anlayabilir…
Buzdan bir kütle, mumyadan bir heykel gibi izledim kaderimi. Babam yanımda olsa bir tokat atar kendime getirirdi beni. Bir de baktım yoksun.
Hayat peşimizden gelirken kaçmaktan başka çaremiz yok.
İnsan en kolay kendinden utanıyor. O yüzden sevmem aynaları.
Dinsizden çok densizden sakınırım.
Sustum, anadilim sensizlik oldu.
Değil mi ki rüyalar gün boyu sakatlanan zihinlerimizin koltuk değnekleri…
Mavi ve kavuniçi ağırlıklı noktalar. Binlerce, milyonlarca nokta. Noktalardan oluşan bir kadın. Hayatının noktalarını bir araya getirip, kendine bir vücut yaratmayı başarmış.
O tadına doyum olmaz bir şiirdi, ben taslak halinde bir roman.
Meğer her ayrılık, sevdiğin bir şairin intiharı gibiymiş.
Biri otursun karşıma, izah beklemeden bütün hayatımı dinlesin istedim.
Müzeyyen dedi ki, ömrüm boyunca, ikinci el satan bir dükkanın vitrinini bakar gibi baktım hayatıma. Sonra Her şey sustu.
Ölülerin anlattıkları, insanı öldürür mü? Bütün ölüler insanın aklını başından alacak gizemli hikâyeler mi götürürler yanlarında? Annem, bir hayalet mi artık? Yoksa hayalet olan babam mıydı, yanımızda olmadığı bütün o yıllar boyunca?