Oğuz Atay’ın 1970 yılında TRT Roman Ödülü’nü kazanan ilk romanı Tutunamayanlar, Türk edebiyatının en çok konuşulan ve en çok alıntılanan eserlerinden biridir. Selim Işık’ın ardından onu anlamaya çalışan Turgut Özben’in hikâyesi; yalnızlık, yabancılaşma, aidiyet ve varoluş üzerine unutulmaz cümleler bırakır. İşte Tutunamayanlar’dan en güzel ve anlamlı alıntılar.
“Kelimeden önce de Yalnızlık vardı. Ve Kelimeden sonra da var olmaya devam etti Yalnızlık.”
“Yalnız Kelimeler acıyı dindirdi ve Kelimeler insanın aklına geldikçe, Yalnızlık büyüdü, dayanılmaz oldu.”
“Bütün bu adamların biyografileri yanlışlarla dolu.”
“Bir gün bütün değer yargıları değişecek ve yargılananlar yargıç, eziyet edenler de suçlu sandalyesine oturacaklardır.”
“İnsana ihtiyacın vardı. İnsanı arıyordun canım kardeşim. Bunda utanacak ne vardı?”
“Bir masal kahramanının bu duvarların ötesine götürmesini bekliyorsun seni. Bu evde yaşlanmaktan korkuyorsun.”
“Gülümseyeceksin, bekleyeceksin… ve hiçbir zaman ümide kapılmayacaksın.”
“Dünyada bir tane kahraman bulunmalı. Tek başına yaşayanlara cesaret vermek için.”
“Bir silgi gibi tükendim ben. Başkalarının yaptıklarını silmeye çalıştım: mürekkeple yazmışlar oysa. Ben, kurşunkalem silgisiydim. Azaldığımla kaldım.”
“Herkesin istediği gibi yaşadığı o uzak ülkenin özlemini duyuyorum.”
“Kitaplar ve çiçekler özel bir itina isteyen varlıklardır.”
Tutunamayanlar, kendini kalabalığın içinde yalnız hisseden herkesin kendinden bir parça bulduğu bir romandır. Oğuz Atay’ın dili; alayla hüznü, zekâyla kırılganlığı aynı cümlede buluşturur. Yalnızlığın, kitapların ve hayallerin insanı nasıl biçimlendirdiğini anlatır.
Siz de Tutunamayanlar’dan ya da Oğuz Atay’ın diğer eserlerinden en sevdiğiniz alıntıları yorumlarda paylaşabilirsiniz.
Kaynak: tr.wikiquote.org
YORUMLAR