Turgut Uyar Sözleri

Turgut Uyar Kimdir? Hayatı ve Kısa Biyografisi

Turgut Uyar, Türk şair.Turgut Uyar, Cumhuriyet dönemi Türk şiirinin en önemli şairlerinden veİkinci Yenişiir akımınınCemal SüreyaveEdip Canseverile birlikte kurucu ve en etkili isimlerinden biri olanTürkbir şairdir. Şiiri, bireyin modern dünyadaki sıkışmışlığını, yalnızlığını, arayışlarını ve çıkmazlarını, son derece entelektüel bir derinlik, karmaşık bir yapı ve zengin bir dille işlemesiyle tanınır. Kariyerinin başlarında daha çok kişisel duyguları ve hece vezninin etkisindeki şiirler yazarken, özellikleDünyanın En Güzel Arabistanıkitabıyla birlikte, anlamın kapalı, çağrışımın ve imgenin ön planda olduğu özgün birİkinci Yeniestetiği geliştirmiştir.Divanadlı eseriyle geleneksel Divan şiirinin formlarını modern bir içerikle yeniden yorumlamış, uzun ve destansı şiirleriyle Türk şiirinde yeni bir soluk açmıştır. “Göğe Bakma Durağı” gibi şiirleriyle geniş kitleler tarafından sevilirken, “Tütünler Islak” ve “Büyük Saat” gibi eserleriyle de Türk şiirinin en büyük ustalarından biri olarak kabul edilmektedir.Turgut Uyar’ın Erken Yaşamı ve EğitimiTurgut Uyar, 4 Ağustos 1927’de, subay bir babanın altı çocuğundan beşincisi olarak Ankara’da dünyaya geldi. Babasının askeri görevi nedeniyle, çocukluğu ve ilk gençlik yılları Türkiye’nin çeşitli şehirlerinde, sürekli bir göç halinde geçti. Bu durum, onun şiirlerindeki “uyumsuzluk”, “yabancılık” ve “kaçış” temalarının ilk tohumlarını atmıştır.Eğitimi ve Askerlik Yıllarıİlk ve orta öğrenimini farklı şehirlerde tamamladıktan sonra, Konya Askeri Lisesi’ne girdi. 1947 yılında Askeri Memurlar Okulu’ndan mezun olarak, babası gibi bir subay oldu. Kars’ın Posof ilçesi, Samsun’un Terme ilçesi ve Ankara gibi yerlerde, yaklaşık on yıl boyunca personel subayı olarak görev yaptı. Ordudaki hiyerarşik yapı ve katı kurallar, onun özgür ruhlu ve sorgulayıcı karakteriyle uyuşmadı. Bu yıllarda yaşadığı sıkıntıyı ve bunalımı, şiire sığınarak aşmaya çalıştı.

Tahammül gerek, özlem iyice arsızlaştı.
Oysa diyor birisi, ‘sabah’ yeniden hatırlamadır yaşamayı.
Çünkü herkesin bir gideni vardır, içinden bir türlü uğurlayamadığı.
Belki yağmura da gerek kalmazdı, insanlar bu kadar kirli olmasaydı.
Bir kadın yalnız kalmaz, yalnız olmayı tercih eder.
Hangi cebini karıştırsan yalnızlık.
Her şeyden biraz kalır. Kavanozda biraz kahve, kutuda biraz ekmek, insanda biraz acı.
Bu dünyada en iyi ben yenilirim; dosta, düşmana, aşka.
Bir kadın yalnız kalmaz, yalnız olmayı tercih eder.
Hadi kalk, İzmir’lere filan gidelim.
Eylül toparlandı gitti işte, ekim filanda gider bu gidişle.
Keşke bir şiir okumuş, bir kedi sevmiş olsaydınız. Belki bu kadar kirletmezdiniz birbirinizi.
Ben aslında her şeyi sonradan öğrendim. Herkes herkesi sonradan öğrenirmiş; bunu da sonradan öğrendim.
Ne o beni kandırmıştı. Ne ben onu baştan çıkarmıştım. İkimizde bildiklerimizin ötesine, bulduklarımızın üstüne çıkmak istemiştik. Bir noksanlığı var sanıyorduk bütün olanların belki. Ama aslında bütünlüklerimize bahaneydik.
Şimdi otobüs gelir biner gideriz dönmeyeceğimiz bir yer beğen başka türlüsü güç.