Şükrü Erbaş Sözleri

Şükrü Erbaş Kimdir? Hayatı ve Kısa Biyografisi

Şükrü Erbaş (d. 1953, Yozgat), Türk şair ve yazar.1953’te Yozgat’ta doğdu. İlk ve ortaöğrenimini Yozgat’ta tamamladı. Ankara’da Gazi Eğitim Enstitüsü Sosyal Bilimler Bölümü’nden 1978’de mezun oldu. Toprak Mahsulleri Ofisi’nde memurluk ve yöneticilik yaptı, bu kurumdan emekli oldu. sozkimin.com Yarın dergisi yazı kurulunda görev yaptı (1984). Edebiyatçılar Derneği’nde yöneticilik görevinde bulundu (1993-1999). Şair, halen Antalya’da yaşamaktadır.Şükrü Erbaş, ilk şiirini Varlık dergisinde, 1978 yılında yayınlandı. “Yolculuk” adlı şiir kitabıyla, 1987 Ceyhun Atuf Kansu şiir ödülüne değer görüldü. Ayrıca, “Dicle Üstü Ay Bulanık” şiir kitabıyla 1996 Orhon Murat Arıburnu şiir ödülünü, “Üç Nokta Beş Harf” şiir kitabıyla 2002 Ahmed Arif şiir ödülünü ve “Gölge Masalı” adlı şiir kitabı ile de 2005 Ömer Asım Aksoy şiir ödülünü kazandı.Şiir, edebiyat ve yaşam üzerine denemeler yazdı. Denemelerini “İnsanın Acısını İnsan Alır” (1995) ve “Bir Gün Ölümden Önce” (1999) adlı kitaplarında toplayan Şükrü Erbaş’ın, “Gülün Sesi Gül Kokar” (1998) adlı düzyazılarından oluşan bir kitabı da vardır.kaynak: wikiYapıtlarıKüçük Acılar (1984)Aykırı Yaşamak (1985)Yolculuk (1986)Kimliksiz Değişim (1992)Bütün Mevsimler Güz (1994)Dicle Üstü Ay Bulanık (1995)İnsanın Acısını İnsan Alır (1995)Kül Uzun Sürer (1996)Gülün Sesi Gül Kokar (1998)Bir Gün Ölümden Önce (1999)Derin Kesik (1999)Üç Nokta Beş Harf (2001)Sarkacın Kalbi (2002)Yalnızlık Heceleri (2003)İnsan Sevmezse Ölür (Seçmeler, 2004)Gölge Masalı (2005)Unutma Defteri (2007)

Dönmek yenilmektir biraz da, yarım kalmasıdır çıkışlarımızın, korkaklıktır, alışkanlıkların güvenli küflü kabuklarına sığınmaktır.
Yoruldum bulutları kirpiklerimde taşımaktan.
Daracık ömrümüzde geniş sıkıntılar.
Hayat dolduruyor her boşluğu kendince bir başka başlangıçla tutuşmak üzere yeniden pembe üflemeleriyle bir ince soluğun soğuyor acılar bile.
Alnından öptüğüm yerde ülkemsin, ağzından öptüğüm yerde, kadınım.
Ayrılık ne biliyor musun? ne araya yolların girmesi, ne kapanan kapılar, ne yıldız kayması gecede, ne güz, ne ceplerde tren tarifesi, ne de turna katarı gökte… İnsanın içini dökmekten vazgeçmesi ayrılık.
Hiçbir sevgi tutsaklıkta yeşermez. Eşitlik özgürlük ister.
Ölümü bilerek nasıl yaşar insan, geride dünyanın kalacağını bilerek nasıl ölür; bilmek bütün acıların anasıdır, de.
Ne kadar uzaksa bir felaket sizden, o kadar mutlusunuz, unuttunuz başkalarının acısını duymayı.
Sevinç taşkın yaşanır da; Acı yalnız çekilir.
Gizemli bir suskunluğun dargın diliyim. Kan gülleri büyütürüm sabır saksılarında.
Gelişin hayata bağlıyor beni, anlıyor musun? Zaman yarat ve uğra.
Ömrüm, ah benim ördükçe sökülen, yakasız kolsuz hırkam.
Gittiği en büyük uzaklık evinden işi olanlara, ne aşk, ne özgürlük, ne barış anlatılabilirdi.
Anlamakla katlanmak arasında tükendim.