Şeyh Galip Sözleri

Şeyh Galip Kimdir? Hayatı ve Kısa Biyografisi

Şeyh Galip, Divan edebiyatı şairi ve mutasavvıf.Şeyh Galip, Klasik Türk Edebiyatı’nın (Divan Edebiyatı) son büyük şairi veMevlevibir şeyhi olanTürkbir şair ve mutasavvıftır. Sanatı, orijinal hayalleri, yoğun sembolizmi ve parlak imgeleriyle tanınanSebk-i Hindî(Hint Üslubu) akımının Türk edebiyatındaki en önemli temsilcisi olarak kabul edilir. En çok, tasavvuftaki “ilahi aşk” yolculuğunu alegorik bir dille anlattığı, Divan şiirinin son büyük mesnevisi olan başyapıtıHüsn ü Aşk(Güzellik ve Aşk) ile tanınır. Henüz 24 yaşındaykenDivan’ını tamamlayacak kadar genç bir deha olanŞeyh Galip, şiirindeMevlana’ye olan derin bağlılığını ve Mevlevilik felsefesini işlemiştir. Sadece bir şair değil, aynı zamanda İstanbul’un en önemli Mevlevi merkezlerinden biri olanGalata Mevlevihanesi’nin şeyhi olarak da görev yapmış, manevi ve edebi bir lider olmuştur. Onun ölümü, genellikle Divan şiiri geleneğinin de sembolik olarak sonu kabul edilir.Şeyh Galip’in Erken Yaşamı ve EğitimiAsıl adıMehmed Esadolan Şeyh Galip, 1757 yılında İstanbul’un Yenikapı semtinde, kültürlü ve Mevleviliğe bağlı bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. Babası Mustafa Reşid Efendi ve annesi Emine Hatun da Mevlevi tarikatına mensuptu. Babası, ona hem ilk eğitimini veren hem de sanatsal yeteneğini teşvik eden kişiydi.Şeyh Galip, döneminin en iyi eğitimlerinden birini aldı. Babasından ve özel hocalardan Arapça, Farsça ve edebiyat dersleri aldı. Ayrıca, dönemin önemli okullarından biri olan Hamidiye Kütüphanesi’nde (daha sonra Millet Kütüphanesi) eğitim gördü. Genç yaşta şiir yazmaya başladı ve ilk mahlası olan “Esad”ı kullandı.

İnsanın gerçek mutluluğu, aşkın ateşinde yanmaktır.
Aşk, yüreğin en derin yarasını iyileştirir.
Benim için her an vuslat, her an ayrılık.
Bilmem ki o masal ne biçim bir büyüydü? Cana cehennem haberini getirdi.
Miyanı aşikanda istiharım varsa sendendir.
Her dize bir sırdır, her kelime bir ayna.
Yine zevrak-ı derunum kırılıp kenare düştü, Dayanır mı şişedir bu reh-i seng-sare düştü.
İnsan ruhunun derinliklerine sevgiyle dokunan sözlerdir şiir.
Ey gül-i rana..! Ömrün beş mevsimi var: Aşk, hasret, yalnızlık, vuslat ve hüzün. Sahi, sen hangi mevsimdesin?
Ruhumun ateşi sönmeyen bir alev gibi.
Hakikat arayışı, gönlün en ulvi yolculuğudur.
Cân oldu piyâle-nûş-ı hasretÇeşm oldu güher-fürûş-ı hasret.
Zannetme ki şöyle böyle bir sözGel sen dahi söyle böyle bir söz.
Hoşça bak zatına kim zübde-i âlemsin senMerdüm-i dîde-i ekvân olan âdemsin sen.
Efendimsin cihanda itibarım varsa sendendir. Miyanı aşikanda istiharım varsa sendendir.