Selim İleri Sözleri

Selim İleri Kimdir? Hayatı ve Kısa Biyografisi

Selim İleri (d. 30 Nisan 1949, İstanbul), Türk yazar ve dizi film oyuncusu.Bilim adamı Profesör Hilmi İleri’nin oğludur.Lise hayatına Galatasaray Lisesinde başlamış sonra Atatürk Erkek Lisesine geçmiştir. 1968 yılında Atatürk Erkek Lisesi’ni bitirdi. İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesini yarıda bıraktı. 19 yaşında Cumartesi Yalnızlığı isimli ilk öykü kitabı yayınlandı. İlk yazısını 1967 yılında, Yeni Ufuklar dergisinde yayımladı. sozkimin.com1998 yılında Kültür ve Turizm Bakanlığınca verilen Devlet Sanatçısı unvanını almıştır.Romanlarında ve öykülerinde bireyin zengin iç dünyasını başarıyla yansıtabilen yazar,ilk eserlerinde bireyler arasındaki iletişimsizlikleri de ön plana çıkarır.Yıllarca, Cumhuriyet gazetesinin kültür-sanat sayfasında, “Yazı Odası” köşesinde makaleler yazmıştır. Radyo ve televizyonlara birçok program yapan yazar, 2008’in yarısında başlayan programı “Selim İleri’nin Not Defterinden”i de sunuyor. Her pazar canlı olarak yayımlanan programı, TRT-2 sunuyor. Ayrıca 2008 yılından beri Zaman Gazetesi’nin Cumartesi ekinde İstanbul’la ilgili yazılar kaleme almaktadır.kaynak: wiki

Ancak zaaflarımızı seven bizi hakkı ile sever, meziyetlerimizi zaten herkes kabul eder.
Sıradan insanların hepsi birer diktatör özlemiyle yanıp tutuşur.
Hikayelerinizde mazi var. Biliyor musunuz, insan maziye geri dönebileceğini sanıyor.
Ruhum yaralansın isterim. Ruhu yaralı insanlar, hakikatin acılığını hissedenlerdir.
Sıradan insanların hepsi bir diktatör özlemiyle yanıp tutuşur.
Yokluğumdan duyduğum korkuyu yenmek için ne yaptım bilir misiniz; boyuna yazdım, gece gündüz oturup yazdım, ölesiye yazdım.
Hayat gerçekliğini, hayattan esinlendiğini yazının gerçekliğine dönüştürürken çektiğin sıkıntıdan habersiz, nasıl da yapmacıklıdır! Kelimeler yetersiz, isimler sırıtkan asıl hayattakiler sırıtmazken, sudan çıkmış çakıl taşlarıymışçasına söner gider hepsi. Yazmak kapkara bir yalnızlıktır.
İnsanoğlu alışkanlıklarından bir türlü sıyrılamıyor. Yeni bir hayatı bu yüzden pek az kişi özlemekte. Çok acı çekiyoruz; ama farkında değiliz. Yeni bir hayat gerekiyor, yeni bir insan kalabalığı, yeni bir toplum.
Ancak zaaflarımızı seven bizi hakkıyla sever. Meziyetlerimizi herkes, zaten kabul eder.
Yıllara dönüp bakınca herkes pişmanlık duyar.
Yaratıcı insan, sürüden ayırt edilemeyecek milyonlarca insanın hayatlarındaki körlüğü, gerçekliği göremeyişi yırtan ‘trajik’ kişidir. Trajik insanın yazgısı, gelecek zamanlara söylemektir.
Nasıl olursa olsun, cinsel hayatı küçümseme, onu ayıp kavramıyla lekeleme, hayatın kendisine karşı işlenmiş bir suçtur.
Anılar bir daha yaşanılamayacak kopkoyu kan lekeleridir; bir daha da çözülmezler, akmazlar, kuruyup pıhtılaştıkça pul pul dökülürler.
İnsan sevdiğini sanır; ama sevgi, aşk diye bir şey yoktur. Hepsi cinsel ihtiyaçlarımızın giderilmesinden ibarettir.
Sürü insanı yerleşik ahlakla yetinir. Kendisinden önce yapılmış değerlendirmeleri, kalıpları bir türlü aşamaz; aşmak isteğini aklına bile getiremez.