Pearl S. Buck Sözleri

Pearl S. Buck Kimdir? Hayatı ve Kısa Biyografisi

Pearl S. Buck, 26 Haziran 1892’de ABD’nin Batı Virginia eyaletinde doğmuş, Amerikalı bir yazar ve insani yardım gönüllüsüdür. Özellikle Çin’deki yaşamı ve kültürü konu alan eserleriyle tanınan Buck, 1938 yılında Nobel Edebiyat Ödülü’nü kazanarak bu alanda büyük bir başarı elde etmiştir.Pearl S. Buck, Amerika’da doğmasına rağmen, hayatının büyük bir bölümünü Çin’de geçirmiştir. Misyoner bir ailenin kızı olarak, küçük yaşlarda Çin’e taşınmış ve bu ülkede büyümüştür. Buck, Çin kültürünü ve dilini yakından tanıyarak, bu deneyimlerini eserlerinde ustalıkla işlemiştir. Onun yazdığı kitaplar, Batı dünyasına Çin’in zengin kültürel mirasını tanıtmayı amaçlamış ve doğu-batı arasındaki anlayışı güçlendirmiştir.En ünlü eserlerinden biri olan “The Good Earth” (Ana), 1931 yılında yayımlanmış ve büyük beğeni toplamıştır. Bu roman, Çin’deki kırsal yaşamı ve toplumdaki dönüşümleri derin bir şekilde ele alır. Roman, 1932 yılında Pulitzer Ödülü’nü kazanmış ve Buck’ın uluslararası alanda tanınmasını sağlamıştır. Bu başarı, onu sadece bir yazar olarak değil, aynı zamanda Batı dünyasında Çin’in bir sözcüsü olarak da ön plana çıkarmıştır.Pearl S. Buck, edebi kariyerinin yanı sıra, insani yardım çalışmalarıyla da tanınır. Özellikle Asya’daki yetim çocuklar için başlattığı yardım projeleri, onun insanlığa olan bağlılığını ve sosyal sorumluluk bilincini gösterir.Pearl S. Buck, bu çalışmalarıyla birçok insanın hayatına dokunmuş ve toplumsal sorunlara dikkat çekmiştir.1938’deNobel Edebiyat Ödülü’nü kazanan Buck, bu ödülü alan ilk Amerikalı kadın yazar olmuştur. Nobel Komitesi, onun eserlerinde doğu kültürünü Batı’ya tanıtma konusundaki başarısını ve insanlığın ortak değerlerini vurgulama çabasını övmüştür. Buck, Nobel konuşmasında, edebiyatın insanları bir araya getirme gücünü vurgulamış ve kültürel köprüler kurmanın önemine değinmiştir.

Mısır koçanlarını kurutup yemişler, ağaçların kabuklarını soyup yemek yapmışlardı.
Yemin ederim, ömrümde nasibim olan sevinçle kederi teraziye vursalar, keder kefesi taş gibi ağır çeker de sevinç kefesi içinde bürümcük varmış gibi hafifçecik kalır.
Ömür geleceği saatte gelir, gideceği saatte giderdi ve bu saatleri değiştirmek de kimsenin elinde değildi.
Çocukken böyle dilenirdim ben, ekmeğimi böyle çıkarırdım. Bu yılki gibi bir kıtlık yılında köle diye sattılar beni.
Sokak insan da dolup taşsa, kendi beklediği gelmedikçe onun gözünde bomboştu.
Ama, hangi yürek bomboş yaşayabilir?
Ne kadar tuhaftı, ne sonu gelmez şey, bu gizli tekerleğin dönüşü, bu sonsuz zincirin halka halka birbirine geçerek çevrilip duruşu…
Tama küçük işlerde hiç itaatsizlik etmez ama dava büyük olunca da baş eğmez.
Bir şey bilip de söylememek onu bir silah olarak saklamak demekti.
Genellikle en büyük dersleri, en basit ve günlük olaylardan alırız.
Bu dünyada karşılık görmeyen, kabul yüzü görmeyen bir aşk ve sevgi kadar insanı çileden çıkaran birşey olamaz.
Başka kadınların ziynet takıp takıştırdıkları bir konakta büyümüştü de bu ziynetleri bir kerecik eline alıp tutmak bile nasip olmamıştı.
Geçen kış iki kız evladımızı sattık, bağrımıza taş basıp oturduk… Bu kış karımın karnında taşıdığı çocuk kız çıkarsa onu da satacağız. Kızlarımdan elimde bir tek kaldı, ilki.
Bahar rüzgarları mağrur rüzgarlardır; soğuk, kudretli ve zalim rüzgarlar… Fazla hiddetlenirlerse bütün bir şehri yok edebilirler. İyi tarafları da vardır: Kirli ve dar sokakları, insan ruhunu, her şeyi tertemiz ederler.
Kitaplar kendileriyle meşgul olanların hakkını katiyen yemiyordu. Her okunan satır, insanı iyiliğe götüren bir bilgi halinde zihne kazınıyor ve zamanın nasıl geçtiği hissedilmiyordu.