Nermi Uygur Sözleri

Nermi Uygur Kimdir? Hayatı ve Kısa Biyografisi

Prof. Dr. Nermi Uygur (d. 15 Ocak 1925, İstanbul – ö. 21 Şubat 2005, İstanbul), Türk felsefe profesörü, yazar.Pendik’te başladığı ilkokulu Büyükada İlkokulunda tamamladı. Galatasaray Lisesi’nin Latince Bölümü’nü 1944 yılında bitirdi. İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi’nin Felsefe Bölümü’nden 1948 senesinde mezun oldu. Köln Üniversitesi’nden mezun olan Profesör Nermi Uygur, 1950 yılının Ocak ayında İstanbul Üniversitesi’nde asistan olarak göreve başladı. 1952’de Kültür Bilimlerinin Varlık Yapısı teziyle doktor oldu.1955 senesinde doçent oldu.1964 senesinde profesör oldu. Almanya, Fransa, Belçika’ya görevli olarak gönderilerek bisikletle dolaştığı bu ülkelerde fenomenoloji üzerine araştırmalar yaptı. sozkimin.com Türkiye’ye dönüşte ‘Husserl’de Başkasının Ben’i’ teziyle doçent oldu.’Filozof denemeci gibi çalışırsa başarıya ulaşır’ düşüncesiyle edebiyata yöneldi. 1962’de ‘Dilin Gücü’yle başlayıp dünyayı, felsefeyi, kültürü sorgulama serüvenini denemeler şeklinde kitaplaşırdı. 1960’lardan itibaren yazıları yurt dışında yayımlanarak tanınmaya başladı. 1966’da bursla Almanya, 1970’te Fransa ve İngiltere üniversitelerinde çalıştı. 1979 – 1981 arasında Almanya’da, Wuppertal Üniversitesi’ne konuk profesörlük yaptı.Almanya’nın Wuppertal Üniversitesi’nde Mantık, Dil, Sanat, Kültür Felsefesi ağırlıklı dersler verdi.1992 yılındaki emekliliğinin ardından Marmara Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi’nde Felsefe tarihi dersleri vermeye başladı. 2002 yılında YÖK tarafından yeniden üniversiteyle ilişiği kesildi.PEN (Dünya Yazarlar Birliği), Türk Dil Kurumu ve Türk Fizik Derneği’nin üyeliklerinde de bulunmuş olan Nermi Uygur, Dağcılık Kulübünün ilk üyelerinden olup, felsefede denemeci anlayışın öncüsü sayılmaktaydı.Nermi Uygur’un, Türkçe dışında Almanca, İngilizce ve Fransızca yapıtları da bulunmaktadır.kaynak: wikiEserleriEdmund Husserl’de Başkasının Ben’i Sorunu, 1958; Türk Dil Kurumu 1959 Bilim Ödülü; 1998Dilin Gücü, 1962, 1997Felsefenin Çağrısı, 1962, 1995Dünyagörüşü, 1963

Benim yerime başkası düşünsün diyen, bu olumsuz davranışın tüm sonuçlarına katlanmak zorundadır.
Herkes ‘kendisi’ olabilmeli. Kendi olamıyor çok kişi. Algılamalarında bile algıladığı şeyler ile arasında başkaları var.
Vermek katmaktır, başkasına katarken özümüze katmaktır. Katmaksa, duran bir varlığa bir şey eklemek değil, o varlığı değiştirmektir. Ancak bu anlamda veren kendini aşar.
Durmadan başkalarının yanlışlarını bulmaya çalışanlar, kendi yanlışlarını düzeltmek için zaman bulamazlar.
Olaylar insanın gözünü açabilir. Gene de en uygunu, insanın olaylara gözünü açmasıdır.
Sevgisizlik mutsuz kılıyor, sevgimizle mutlu değiliz.
İnsan insandır; gözünde büyütürsün, küçücüktür; küçücük sanırsın, öyle şeyler yapar ki büyür de büyür, ne akla ne gönle sığdırabilirsin.
Belki dağlar özlemle Tanrıya yaklaşmak isteyen taşın toprağın göklere uzamışıdır. Ama çok geçmeden yerle göğün birleşemeyeceğini gören dağlar dizi dizi diz çöküp yalvarmaya başlarlar.
Yüce esinlilere, din kurucularına, ermişlere dağ çölleri, ormanlar, mağaralar gerek; hiç olmazsa bir süre. Sıradan insanlara azıcık hastane yeter.
Kişilik kolay başarıcıların değil, zorlu başarısızlıklarda pişenlerin işidir.
Her insan bir şeylere inanır. O vakit söz saçma! Yok eğer İnançtan kasıt semavi dinler ya da evrensel olan son din İslam kastediliyorsa; tüm İslam filozoflarını inkâr etmek gerekir ki, o vakit absurditenin danızkası olur.