Nejat İşler Sözleri

Nejat İşler Kimdir? Hayatı ve Kısa Biyografisi

Nejat İşler (28 Şubat 1972, İstanbul), Türk sinema ve tiyatro oyuncusu.İstanbul’un Eyüp semtinde doğan, dedesi Feshane işçilerinden sayacı bir usta, babası da işçi olan[1] İşler, ilkokuldan sonra eğitimine Cağaloğlu Anadolu Lisesi’nde devam etti. İşler soyadını dedesinin işinden aldığını söylemiştir. Ortamına alışamadığı yeni okulunda popüler olmak ve derslerinden kaçmak için okulun tiyatro koluna girdi. Kısa zamanda popüler olan Nejat İşler derslerini de boşluyordu. Liseyi bitirdikten sonra üniversiteye giremeyince, para kazanmak için çay partileri düzenlemeye başladı. Nejat’ın parti organizasyonlarında işleri umduğu gibi gitmeyince borca girdi. Borçlarını kapatabilmek için Mahmutpaşa’dan T-shirt alıp Teşvikiye’de bu T-shirtleri satma kararı aldı. Kış aylarında ise T-shirt yerine kitap, dergi ve plak sattı.İki sene sonra Yıldız Teknik Üniversitesi Fotoğraf bölümünü kazanan Nejat İşler, askerlik için bölümü okumaktan vazgeçti.27 Mart Dünya Tiyatrolar Günü’nde Taksim’de dolaştığı bir gün, bir tiyatro sahnesinde bedava gösterimde olan “Danton’un Ölümü” adlı eseri seyretti. “Ben niye bu işi yapmıyorum'” diye düşünen Nejat İşler, dayısının yanına gittiği Eskişehir’de konservatuar sınavına girmeye karar verdi. sozkimin.com İstanbul’a döndüğünde, 1991 yılında ilanını gördüğü Mimar Sinan Üniversitesi Konservatuar Bölümüne başvurdu ve kazandı. 1995 yılında Mimar Sinan Üniversitesinin devlet konservatuar bölümünden mezun olana kadar devlet tiyatrosunda ve televizyon dizilerinde rol aldı. Bu dönemde de CD ve kitap sattığı işporta tezgahını işletmeye devam etti.1995 yılında mezun olduktan sonra iki arkadaşıyla birlikte “Kahramanlar ve Soytarılar Tiyatrosu”nu kurdu. Tiyatronun kurulmasından sonra kendi oyunları için hikâyeler yazmaya başladı. “Belki hiç okumayan biri de yazabilir bunları, benim yazı yazmamın nedeni yazmak değil, sadece oynayalım diye yazıyorum.” dediği, “Tuhaf Şehir Hikayeleri”, “Biz Zavallı Erkekler” ve “Yalnızlık Benim Gizli Sevgilim” adlı üç kitap yazdı.

‘Ben kendim giderim,’ ‘ben kendim yaparım,’ ‘ben kendim alırım,’ diyen kadınlara hastayım. Çünkü onları karakteriniz dışında hiçbir şeyle tavlayamazsınız.
Yıpratılmış kadınları sevmek lazımdı belki de, şımartılmışları değil.
Beraber gülmeyi özlediğim ama affedemediğim insanlar var.
Herkesin, sarılırken asla bırakmak istemediği bir kişi, bütün sokaklarını dolaşmak istediği bir şehir, ve yaşamak istediği bir film vardır.
Tek bir kadına ait olmayı göze alabildiğin zaman adam oluyorsun.
Sevginin vücut’dan ibaret olmadığını, çok geç anlayacaksınız.
Mış gibi yaptım ben hep.Güçlüymüş gibi.Canı hiç yanmazmış gibi.Yaşıyormuş gibi.
Kimseyi sürekli konuşmak isteyecek kadar sevmeyin. Kimseyi sürekli görmek isteyecek kadar da sevmeyin. En iyisi siz kimseyi sevmeyin.
Karakterin otursun, söz ben ayağa kalkacağım.
Bir kadını üzdüğünde rahat uyuyabilirsen, adam değilsin.
Seni paramla satın alırım dediysem; Cebimin doluluğundan değil, fiyatının ucuz olduğundan dedim.
Belki de şu an yaşadığından habersiz olduğumuz bir insan, 1 ay sonra hayatımızın olmazsa olmazı olacak. Hayat çok ilginç.
Ölüm haberlerine, ‘kimlerdenmiş’ demediğimiz gün tekrar insan olacağız.
Belki tavırların beni en ağır küfürlere tahrik eder ama benim yüzümdeki o iplemez gülüş senin gelmişini geçmişini tatmin eder.
Milyon tane kazık yiyince, bedenin zarar görüyor.