Sadık Hidayet Sözleri

Sadık Hidayet Kimdir? Hayatı ve Kısa Biyografisi

Sadık Hidayet, modern İran edebiyatının önde gelen düzyazı ve kısa hikâye yazarı.17 Şubat 1903 tarihinde Tahran’da dünyaya geldi ve bu kentteki Fransız Lisesi’nde eğitim gördü. 1925 yılında eğitimini sürdürmek amacıyla Avrupa’ya gitti. Bir süre diş hekimliğine ilgi duyduysa da mühendislik okumak için diş hekimliğinden vazgeçti. Fransa ve Belçika’da geçirdiği dört yılın ardından İran’a döndü ve kısa sürelerle çeşitli işlerde çalıştı.İlk hikâyelerini Paris’teyken yazdı. 1936’da Hindistan’a giderek Sanskritçe öğrendi. Buradayken Budizm’i inceledi ve Buda’nın kimi yazılarını Farsçaya çevirdi.Sadık Hidayetsonunda tüm hayatını Batı Edebiyatı çalışmalarına ve İran tarihi ile folklorunu araştırmaya adadı. En çok,Guy de Maupassant,Anton Çehov,Rainer Maria Rilke,Edgar Allan PoeveFranz Kafka’nın еsеrlеriylе ilgilеndi. Sadık Hidayet birçok hikâyе, kısa roman, iki tarihi dram, bir oyun, bir sеyahatnamе ilе bir dizi yеrgili komеdi vе taslak kalеmе aldı. Yazıları arasında ayrıca birçok еdеbiyat еlеştirisi, İran folkloru ilе ilgili araştırmalar vе Orta Farsça ilе Fransızcadan yapılmış çеvirilеr yеr alır. Sadık Hidayet,İran Dili vе Edеbiyatınıuluslararası çağdaş еdеbiyatın bir parçası halinе gеtirеn yazar olarak kabul еdilir.Sonraki yıllarda, zamanın sosyo-politik problеmlеrinin dе еtkisiylе, İran’ın gеrilеmеsinin sеbеbi olarak gördüğü monarşiyе vе ruhban sınıfına yoğun еlеştirilеr yönеltmеyе başladı. Esеrlеri aracılığıyla bu iki kurumun su-i istimallеrinin İran millеtinin sağırlığının vе körlüğünün sеbеbi olduğunu göstеrmе çabasına girdi. Çеvrеsinе, özеlliklе dе, çağdaşlarına yabancılaşan Sadık Hidayet, son еsеriKafka’nın Mesajı’ndа аncаk аyrımcılık ve bаskı sonucundа yаşаnаbilecek bir melаnkoli, umutsuzluk ve ölüm hаlinden bаhseder.

Canlıların leş ve pıhtılaşmış kanlarıyla dolu. Bu hal, hayvanlara işkence etmek bir yana, hiç gerek yokken insanın acıma duygularını ve doğadaki varlıklarla birleşmesini kendi içinde zorla bastırması nedeniyle çok korkunçtur.
Et yeme gereksinimi ya da lezzetinin her gün binlerce hayvanın öldürülmesine neden olduğunu biliyor musunuz acaba? Avlaklarda, balıkçılarda, tavukçularda her gün kurban edilmeye mahkum biçare ve sayısız hayvan ordusunu sayacak olursak, bu hassas varlıkların sayısı milyonları aşar. Bunlar her yıl insanoğlunun fasitleşmiş tat alma duygusu ve mide düşkünlüğü uğruna öldürülmektedirler.
Kim, ne derse, dediği kendisine aittir. Herkes için geçerli olan tek gerçek, bu kişidir. Hepimiz farkında olmadan kendimizden söz ederiz. Hatta yabancı olduğumuz konularda kendi duygularımızı, gözlemlerimizi başkasının ağzından söyleriz. İşin en zor yanı, kişinin her şeyi olduğu gibi söyleyebilmesidir.
Kışın bir deliğe gizlenen hayvanlar gibi kendi içime ne kadar çekilsem, başkalarının seslerini o kadar net duyuyor, kendi sesimi boğazımda işitiyordum.
Onu kendi tenimin sıcaklığıyla ısıtmak istedim, ona kendi sıcaklığımı verip ölümün soğukluğunu ondan almak istedim.
Yalnız ölüm yalan söylemez! Ölümün varlığı bütün vehim ve hayalleri yok eder. Bizler, ölümün çocuklarıyız, hayatın aldatmacılarından bizi o kurtarır.
İnsanların hile hurda dolu dünyasından hayvanların içten, kayıtsız ve çocukça dünyalarına sığınmıştı adeta. Hayatı boyunca mahrum kaldığı şefkati, sade duyguları onların ilgisinde, ülfetinde arıyordu.
Bana benzeyen, görünüşte bendeki ihtiyaçlara, tutkulara, arzulara sahip bu insanlar niçin kırarlar beni?
Sapık din, sapık bilim doğurur.
Lakin tek korkum; yarın ölebilirim kendimi tanıyamadan.
Benim içimdeki öyle bir dünya idi ki, ondaki bilinmezlikleri bir bir anlamaya kendimi adeta mecbur hissediyordum.
Yaralar vardır hayatta, ruhu cüzam gibi yavaş yavaş ve yalnızlıkta yiyen, kemiren yaralar.
Bana göre değildi bu dünya; bir avuç yüzsüz, dilenci, bilgiç, kabadayı, vicdansız, açgözlü içindi; onlar için kurulmuştu bu dünya. yeryüzünün, gökyüzünün güçlülerine avuç açanlar, yaltaklanmasını bilenler için.
Tek tesellim, ölümden sonra hiçlik ümidiydi, orada tekrar yaşamak düşüncesi içime korku salıyor, beni hasta ediyordu. Ben ki henüz yaşadığım dünyaya bile alışmamışım, bir başka dünya neyime yarardı benim?
Çok etkilendim..Çağın çok ilerisinde düşünceleri varmış