İvan Gonçarov Sözleri

İvan Gonçarov Kimdir? Hayatı ve Kısa Biyografisi

İvan Aleksandroviç Gonçarov, Rus yazardır.En ünlü eseri 1859 yılında basılmış Oblomov’dur.Simbirsk, şimԁiki aԁıyla Ulyanovsk’ta ԁoğmuştur. Babası zengin bir tahıl tüccarıԁır. Moskova Devlet Üniversitesi’nden mezun olduktan sonra 30 yıl boyunca devlet memurluğu yapmıştır.Goncharov’un ilk romanıAlelade Bir Hikaye, Sovremennik”te 1847 yılında yayınlanmıştır. İkinci ve en iyi bilinen romanı olan Oblomov ise 1859 yılında Otechestvennye Zapiski’da yayınlanmıştır. Üçüncü ve son romanı olan Yamaç, Vestnik Evropy’da 1869 senesinde okuyucularıyla paylaşılmıştır.En ünlü romanı olan Oblomov’un aynı isimli karakteri, “Oblomovluk” kavramının doğmasına da yol açmıştır. Bu kavram aşırı tеmbеlliğin bir ifadеsi olarak kullanılmaya başlanmıştır.Gonçarov,Dostoyevskitarafından kayda değer, itibarlı bir yazar olarak tanımlanmıştır. Anton Çehov kendisinden başarılı bir yazar olarak söz eder.Hiç evlenmemiştir ve 1891 yılında Sankt-Peterburg kentinde ölmüştür.kaynak: wiki

O kadar zarif, o kadar sevimli bir zekası vardı ki, onun alaycılığına muhatap olmak bile hoşuna giderdi insanın.
İnsan niçin yaşadığını bilmezse günü gününe yaşamakla kalıyor; günün geçmesini, gecenin gelmesini beklemekten başka zevki olmuyor. Bugün nasıl yaşadım, sorusuna cevap vermeden uykuya dalıyor, ertesi gün gene aynı hayat.
Düşünceli olmak bazı insanların tabiatında yok. Üstelemeyin.
Beni ağlatmak elinizdeydi ama gözyaşlarımı durdurmak artık elinizde değil. O kadar güçlü değilsiniz.
Biri her gün işe gitmek zorunda olduğuna, saat beşe kadar oturmak zorunda olduğuna üzülüyor, ama diğeri böyle bir mutluluğu olmadığından derin derin iç çekiyor.
Zamanı saatlerle, dakikalarla değil, güneşin doğup batmasıyla değil, onunla ölçüyordum; onu gördüm görmedim, göreceğim görmeyeceğim, gelecek gelmeyecek.
Ama insanın kendi vicdanı sözden daha ağırdır.
Aşk bir ruh kangreni; o kadar çabuk ilerliyor ki.
Bir iç mücadelenin ona hakim olduğu ama aklın hala yardıma gelmediği görünüyordu.
İnsanlar rahat yaşamak için çalışıyorlar, ama rahat değiller.
Çalışan, koşturan insanları hiç anlamıyordu, Oblomov. ‘Ne zaman yaşayacaklar bunlar? diye düşünüyordu. Yaşamak dediği; hiçbirşey yapmadan uyumak, yemek yemek, tekrar uyumak ve rahatça, kayıtsızca hayal kurabilmekten ibaretti.
Anlayacağın, can sıkıntısı, can sıkıntısı, hep can sıkıntısı! İnsanlık nerede burada? İnsanlığın yüceliği nerede? Nereye gizlendi insanlık, parçalanıp nereye gitti?
Keşke insan hiçbir endişe yaşamadan aşkın sıcaklığını duyabilse! Hayat seni rahat bırakmaz. Nereye gitsen yanarsın! Bir sürü duygu ve kaygı birden hayatını dolduruverir. Aşk hayatın en zor okuludur!
Başkasına ait, hazır düşüncelerin sıradan bir kullanıcısı değildi o; kendi fikirlerini kendi yaratır ve kullanırdı.
İnsan hayatının amacı dört mevsimi de ani değişimler olmadan yaşamak, hayat bidonunu tek bir damla bile dökmeden en uzağa kadar taşımaktır. Ağır ağır yanan bir ateş, alev alev bir yangından daha iyidir.