Nicolas Chamfort Sözleri

Nicolas Chamfort Kimdir? Hayatı ve Kısa Biyografisi

Sebastien-Roch Nicolas Chamfort (6 Nisan, 1741, Clermont-Ferrand, Auvergne France – 13 Nisan, 1794, Paris), hiciv ve aforizmalarıyla tanınan Fransız yazar.1740’da Sebastien-Roch Nicolas Chamfort, Clermont-Ferrand’da bir bakkal olan François Nicolas ile Therese Croise’nin oğlu olarak doğmuştur.Paris’te Grassins Koleji’ne burslu olarak girdi. Gayet parlak bir öğrenciydi, ancak yaramazlıkları sebebiyle okul hayatında sıkıntı yaşadı. Hayatını bir süre kırtasiyecilik ve gazetecilikle kazandı. sozkimin.com Fransız Devrimi’ni destekledi, ama daha sonra devrimin yaşattığı hayal kırıklığı sebebiyle fikrini değiştirdi. Hayatının sonlarına doğru geçim sıkıntısı çekmeye başladı. Bir kez tutuklandı, fakat kısa süre sonra serbest bırakıldı.İntihar Teşebbüsü1793 yılının Eylül ayında, yeniden tutuklanacağı endişesiyle korkuya kapıldığı sırada kendisini ofisine kilitledi ve alnına dayadığı tabancayı ateşledi. Ama burnunu ve çenesini parçalayan kurşun kendisini öldürmeyince bir maket bıçağını birkaç defa boğazına sağladı. Bu darbeler, hiçbiri bir atardamara rast gelmediğinden etkili olmadı. Daha sonra aynı bıçağı göğsüne saplamayı denedi, fakat bunda da amacına ulaşamadı. Tüm bunlara rağmen ölemeyen Chamfort, bu olayın üzerinden çok fazla zaman geçmeden hizmetçisi tarafından kanlar içinde baygın olarak yatar halde bulundu ve tedavi edildi.İntihar teşebbüsünden sekiz ay kadar sonra, 13 Nisan 1794’te türü bilinmeyen bir hastalık sonucu öldü.kaynak: wiki

Kaybedilmiş günlerin en kötüsü, bir defacık olsun, gülmeden geçilenidir.
Dünyada üç çeşit arkadaşınız olur: Sizi sevenler, sizinle ilgilenmeyenler ve sizden nefret edenler.
Vermek, almaktan daha kalıcı bir zevktir; çünkü veren kişi verdiğini daha uzun süre hatırlar.
En boş geçen günler, kişinin gülmediği günlerdir.
Tutkuların en büyük kötülüğü, neden oldukları şeylerde değil; fakat insanlara yaptırdığı ve onları alçalttığı rezilliklerdedir. Tutkuların bu sakıncaları olmasaydı, mutlulukta hiç payı olmayan o duygusuz akıldan çok daha üstün olurlardı. Tutkular insanı ‘yaşatır’, akıllılık ise sadece onun varlığını ‘sürdürür’.
Dünyada mutlu yaşamak için, ruhumuzun bazı yönlerini felce uğratmak gerekiyor.