Marcus Tullius Cicero Sözleri

Marcus Tullius Cicero Kimdir? Hayatı ve Kısa Biyografisi

Marcus Tullius Cicero, Roma Cumhuriyeti’nin en tanınmışfilozof,devlet adamı,hukukçu, veyazarlarındanbiriydi.M.Ö. 106 yılında doğmuş ve M.Ö. 43 yılında öldürülmüştür. Roma’daretorikvehukukalanında büyük bir üne kavuşmuş olan Cicero, özellikleLatin edebiyatıvefelsefieserleriyle antik dönemde büyük bir etki yaratmıştır.Cicero’nun etkileri, hem kendi döneminde hem de sonrasında, özelliklefelsefi düşüncevehukuk sistemleriüzerinde belirgin olmuştur. Antik Roma’dakihukuk uygulamalarınıderinlemesine etkilemiş; aynı zamanda yazıları, Rönesans döneminde ve modern felsefe alanında büyük ilgi görmüştür.Marcus Tullius Cicero, felsefedeStoacılıkveEpikurosçulukgibi akımları tartışmış ve bu akımlardan ilham alarak düşüncelerini geliştirmiştir.En önemli eserleri arasında, retorik ve devlet felsefesine dair önemli bilgiler sunanDe Oratore,De Re Publica, veDe Legibusbulunmaktadır. sozkimin.com Ayrıca, kişisel yazışmaları ve mahkeme savunmaları da günümüze kadar ulaşmış, Roma retoriği ve dili üzerinde önemli bir kaynak olmuştur.Cicero’nun düşünceleri ve eserleri, Roma Cumhuriyeti’nin siyasi yapısı ve dönemin entelektüel ortamına dair kapsamlı bir bakış sunarak günümüzde de değer görmektedir.kaynak: wiki

İnsan ne kadar yükselirse, gönlü o kadar alçalmalıdır.
Kendi karakteri ondan yeterince öç alıyor zaten!
Akıl da bir tarla gibi ekilmeye ve bakılmaya ihtiyaç duyar.
Sahip olduğundan fazlasını istemeyen insan zengindir.
Yaşamak için yemelisin, yemek için yaşamamalısın!
İnsanın hayatını yöneten, akıl değil, talihtir.
Dostluğu hem doğuran hem sürdüren erdemdir. Erdem olmadan dostluğun hiçbir türlüsü olmaz.
Hastalar için hayat oldukça, umut da vardır.
Hayat yokuşunu tırmanırken rastladığınız insanlara iyi davranın; inişte yine onlara rastlayacaksınız çünkü.
Dostluğun doğusunda ondan ne çıkarlar elde edeceğin değil, ruhların sevgi ile bağlanması vardır.
Sağduyu, her şeyin kraliçesidir.
Çalışarak ün kazananlar, doğuştan ünlü olanlardan daha fazladır.
Dostluk, toprak bir maşrapa gibidir, önemsiz bir nedenden birdenbire kırılır ve bir daha kullanılmaz.
Sahip olduğundan fazlasını istemeyen insan zengindir.
Herkes hata işleyebilir, yalnız ahmaklar hatalarında ısrar eder.