Italo Calvino Sözleri

Italo Calvino Kimdir? Hayatı ve Kısa Biyografisi

Italo Calvino (d. 15 Ekim 1923 ‘ ö. 19 Eylül 1985) İtalyan yazar ve romancı.Genç yaşta Küba’dan İtalya’ya göç etti. II. Dünya Savaşı sonrası İtalyan kültürünün en önemli adlarından biri olmuştur. Kurmaca yazarlığının yanı sıra, İtalya Komünist Parti üyeliği ve Einaudi Yayınevi’ndeki görevleriyle de tanınmıştır. Postmodernizm akımına bağlı kalmıştır.1960 yılında yayınlanan I Nostri Antenati (Atalarımız) adlı kitabında yer alan fantastik hikâyeleriyle uluslararası bir üne ulaştı.Bilinç akımı yöntemiyle yazdığı ve evrenle insanların yaratılışını konu alan Kozmokomik Öyküler’den Marko Polo-Kubilay Han ilişkisi çerçevesinde arzu, bellek, yaşam, ölüm gibi temaları büyük bir incelik ve şiirsellikle işlediği “Görünmez Kentler”e; yazma ve okuma etkinliğini, okurun anlatı sanatıyla karmaşık ilişkisini ele aldığı “Bir Kış Gecesi Eğer Bir Yolcu”dan, İtalyan masallarını derlediği ve kendisi açısından bir tür anlatıda ekonomiklik alıştırması olan “Fiabe Italiane”ye (İtalyan Masalları) birçok eseri içeren yazarlık yaşamının son ürünü “Amerika Dersleri”dir. sozkimin.com19 Eylül 1985’te geçirdiği beyin kanaması sonucu İtalya’da Siena’da hayatını kaybetti.kaynak: wikiBaşlıca Eserleriİkiye Bölünen VikontSavaşa GirişAğaca Tüneyen BaronVarolmayan ŞövalyeSandık MüşahidiMarcovaldo ya da Kentte MevsimlerEmlak VurgunuKozmokomik ÖykülerKirli Hava BulutuArjantin KarıncasıSıfır ZamanKesişen Yazgılar ŞatosuGörünmez KentlerBir Kış Gecesi Eğer Bir YolcuParis’te MünzeviJaguar Güneş AltındaAmerika Ders Notları

Her zaman en sağduyulu olanlar, küçük sorunları halledip bocalayan erkeklerin yardımına koşan da yine hep kadınlardı.
İnsan adını değiştirmeyi başaramadığı gibi, geçmişini de değiştiremez.
İki yolu var acı çekmemenin: Birincisi pek çok kişiye kolay gelir: Cehennemi kabullenmek ve onu görmeyecek kadar onunla bütünleşmek. İkinci yol riskli: Sürekli bir dikkat ve eğitim istiyor; cehennem ortasında cehennem olmayan kim ve ne var, onu aramak ve bulduğunda tanımayı bilmek, onu yaşatmak, ona fırsat vermek.
Bazen insan kendini eksik sanır, oysa sadece gençtir.
Bütün öykülerin vardığı sonuç şudur: İnsan tek bir hayat yaşar, tek bir tane; dokunmuş olduğu ipliklerin seçilemediği keçeleşmiş battaniye misali, hayat tekdüzedir, kendiyle aynıdır.
Bir klasik, söyleyecekleri asla tükenmeyen bir kitaptır.
Okumak yalnızlıktır. İki kişi bir arada olduğunda bile insan yalnız başına okur.
İki yolu var acı çekmemenin: birincisi pek çok kişiye kolay gelir: cehennemi kabullenmek ve onu görmeyecek kadar onunla bütünleşmek. ikinci yol riskli: sürekli bir dikkat ve eğitim istiyor; cehennemin ortasında cehennem olmayan kim ve ne var, onu aramak ve bulduğunda tanımayı bilmek, onu yaşatmak, ona fırsat vermek.
Yaşamda bir an geliyor, tanıdığın insanlar arasında ölüler canlılardan çok oluyor. Ve beyin başka yüz hatlarını, başka ifadeleri kabul etmeye yanaşmıyor: Rastladığı bütün yeni yüzlere eski izlerin damgasını vurup, her birine en uygun maskeyi buluyor.
Yarısına uyulan uzlaşmalar, davranışa özgürlük ve açıklık yerine, güvensizlik ve tutarsızlık veriyor.